Het gevoel op deze vrijdag de 20ste mei 2005? Een mix van ultieme opgewektheid, vrolijkheid en vertrouwen met een portie zenuwachtigheid tot onder aan de tenen en daar tussendoor heftige stoten van adrenaline die als een raket door het lichaam heen gaan. Zelden zo’n intens gevoel gekend en dat allemaal voor een simpele voetbalwedstrijd van Heracles. Wat dat is, Heracles? Dat is een voetbalclub uit Almelo. Betaald voetbal nog wel. En ik ben daar al bijna mijn hele leven supporter van. Of ze goed zijn? Nee, niet echt. Heel vroeger wel. Maar dan praten we echt over de jaren ’20, ’30 en ’40 van de vorige eeuw. Oh ja, en ook in de jaren ’60. Toen speelden ze samen met de grote jongens in de hoogste klasse. Heracles is zelfs twee keer kampioen van Nederland geworden. Geen slechte prestatie voor een Almelose voetbalclub toch? Die kampioenschappen werden behaald in 1927 en 1941, maar toen was ik er helaas nog niet. En ook de relatief succesvolle periode in de jaren ’60 van de vorige eeuw heb ik niet meegemaakt. Ook toen was ik nog niet geboren. En toch ben ik er erg trots op. Gek, of niet?
Wat heb ik dan allemaal wel meegemaakt in die 25 jaar dat ik ze volg. Een kampioenschap van de eerste divisie in 1985, een jaartje eredivisie en hier en daar wat periodetitels. Maar verder? Verder eigenlijk de gewone zaken die nu eenmaal horen bij de keuze om supporter te worden van een club als Heracles. Diepe dalen, de geldzorgen van zo’n club, bijna faillissementen, een paar honderd man op de tribune, goede spelers die direct verkocht worden, uitwedstrijden bezoeken met maximaal 20 andere gelijkgestemden, supporters van grotere clubs die je zien als een buitenaards wezen en dan zijn dit nog maar een paar voorbeelden. Maar waarom ik dan toch altijd supporter ben gebleven? Stomme vraag. Je bent supporter of je bent geen supporter. Het zit gewoon in je. Zeg maar een stuk van je identiteit, hoe je bent en hoe je bekend staat in je sociale omgeving. Het is een stuk trots dat in je zit. En ach, daarnaast zijn er natuurlijk ook de verslavende zaken van het supporterschap zoals de onderlinge band die je opbouwt met de andere trouwe fans, het groepsgevoel en de ultieme vreugde die je samen deelt bij een sporadisch succesje. En dan het vertrouwde stationnetje met z’n specifieke frituurlucht, dramatische pishokken en gezellige overdekte staantribune met die kenmerkende sfeer. Dat kun je al snel niet meer missen en dan is het al te laat. Je bent een echte junk geworden. Een voetbaljunk die eens in de twee weken dat typische voetbalsfeertje moet inhaleren.
 Als er iemand over voetbal, supporters en clubcultuur begint te praten, raak ik nooit uitgepraat. Mijn kop zit vol met informatie en eigen herinneringen. Ben waarschijnlijk op sommige gebieden een wandelende encyclopedie die is samengesteld door een soort niet te bedwingen nieuwsgierigheid van binnenuit. Heb er tientallen boeken over gelezen, films en DVD’s gezien, ben in binnen- en buitenland bij verschillende wedstrijden geweest, heb met verschillende supporters gesproken en bekijk zaken als vakanties in het buitenland altijd met in het achterhoofd voetbal. En het ergste is dat mijn directe familie dit gewoon weet en er zelfs mee weet te leven. Gęnant eigenlijk als je eens goed en zo objectief mogelijk naar jezelf kijkt en je afvraagt waarmee je eigenlijk bezig bent. Maar het is niet anders. Ben nu eenmaal een junkie die ondanks vrouw, kinderen, familie en alle vrienden altijd een duidelijk doel heeft in de week, namelijk het supporteren van mijn club. En hoe dat dan gaat?
Daar is natuurlijk wel het een en het ander in veranderd in de loop der jaren. Neem alleen al zaken als de kapsels, de kledingkeuze, het drink- en eetaanbod in het stadion, het stadion zelf en de prestaties van mijn eigen club in de loop der jaren. Kan me nog de tijden herinneren van het matje in de nek; een typische rage onder voetbalsupporters. Maar ook de eerste trainingjasjes, bomberjacks, sportschoenen en merkkleding die je moest dragen. Natuurlijk daarna de Australians en Cavello’s, Nike air Max en andere zaken uit de gabberscčne. En in de laatste jaren de Engelse invloeden van de Bluberry, Stone Island en Aquascutum. Maar ook het traditionele eten voor en tijdens de wedstrijden zie je veranderen. Vroeger was een halfkoude rookworst met een kopje koffie bij de supportersvereniging in hun houten hok de standaard. Soms een kroketje en/of een patatje. Maar dat is al lang niet meer. Steeds vaker zie je de professionele cateraars met hun verfijnde aanbod en is het in sommige stadion zelfs mogelijk om broodjes warm vlees of huzarenslaatjes te eten. En ook het drankaanbod overstijgt steeds meer het traditionele kopje koffie, colaatje of biertje. Kijk bijvoorbeeld maar eens in de businessclubs. Zelf ging ik altijd in mijn beste voetbalkloffie volgens de laatste mode ruim op tijd naar de Bornsestraat (zo noemden we het oude stadionnetje van Heracles) om nog even wat te ouwehoeren op de overdekte staantribune met deze en gene onder het genot van een typische stadionsnack. Tegenwoordig is dat wat anders en kies ik vaak voor het café van de fanatieke Heracles aanhang als verzamelpunt. Daar draaien ze goede muziek en zie je alle andere fanatieke supporters lopen. Kun je lekker even ouwehoeren over je club en de wedstrijd die gaat komen. En van daaruit gaan we weer gezamenlijk naar het stadion om onze plekken op de tribune op te zoeken.
Moet wel zeggen dat de aanhang van Heracles de laatste jaren weer behoorlijk is gegroeid sinds de stap is gemaakt naar het nieuwe stadion. Ach, de Bornsestraat had zeker zijn charme maar ook het nieuwe Polmanstadion mag er wel zijn. Iedereen heeft gemerkt dat het de club veel heeft opgeleverd de laatste jaren. Want waar Heracles in het laatste seizoen nog onderin de eerste divisie liepen te klooien, is het in het nieuwe stadion eigenlijk alleen maar beter gegaan. De prestaties van de club werden steeds beter en het gemiddelde aantal toeschouwers vloog omhoog. Er werd zelfs af en toe weer een periode gewonnen en deelgenomen aan de nacompetitie. Vorig jaar was er zelfs bijna promotie naar de eredivisie. De kater voor de 1500 meegereisde Heracles fans naar Volendam was echter groot toen het alsnog in de laatste minuten mis ging. Maar ja, dat is voetbal. En zeker met een club als Heracles kun je dat soort dingen verwachten. Gelukkig vandaag een herkansing. En wat voor een. We hoeven alleen maar gelijk te spelen tegen B.V. Veendam thuis en dan keren we na 20 jaar terug op het hoogste niveau. Dat zou toch te doen moeten zijn? Aan de andere kant: het blijft natuurlijk wel Heracles ondanks de puike prestatie in Rotterdam vorige week. Tegen de mede kandidaat voor het kampioenschap Sparta Rotterdam werd een keurige en zeer belangrijke 0 – 0 uit het vuur gesleept. Denk trouwens, dat iedereen inmiddels al wel heeft begrepen waar het nerveuze gevoel vandaan komt. Heracles en promoveren…..het zal je maar gebeuren!
Voordeel van die groei van de aanhang trouwens, is dat er ook vandaag weer een aantal prachtige sfeeracties zullen gaan komen. Zelfs ben ik nooit te beroerd om mijn steentje bij te dragen door bijvoorbeeld met zo’n grote zwaaivlag te zwaaien. Is ook beter trouwens dat ik dat doen dan zo’n klein paupertje als mijn broertje van 13. Die valt met grote zwaaivlag en al van zijn sokken. Laat hem maar lekker met zo’n kleintje zwaaien. Dat is veel beter. Heb gehoord dat de jongens van het sfeerteam van Heracles nog wel wat leuke verassingen in petto hebben. Denk dat er in elk geval veel fakkels zullen komen en dat is altijd een mooi gezicht. Samen met de banderies, zwaaivlaggen en misschien wat werprolletjes zullen we ons aan de Steve Mokone kant wel laten gelden. Maar goed, dat is allemaal nog voordat de wedstrijd is begonnen. Hopelijk gaat het ook tijdens de wedstrijd goed los en kunnen we verbaal onze club naar het kampioenschap schreeuwen.
Ik word nu toch wel nerveus zeg. Het cafe dat als verzamelpunt wordt gebruikt, loopt helemaal vol. Maar even een nieuw biertje halen en een shagje draaien. Nummer 23 vandaag. Je moet er wat voor over hebben. Ook op de gezichten van mijn mede supporters valt de spanning af te lezen. Zij hebben natuurlijk ook al jaren op een mogelijk kampioenschap moeten wachten. Denk dan ook dat de ontlading gigantisch zal zijn en dat heel Almelo op zijn kop zal staan. Heracles die weer mee gaat doen met de grote jongens. Waar is trouwens het toilet? Moet alweer nodig!
 Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Yes, yes, yes! We hebben het gered! We zijn kampioen! Heracles is na 20 jaar weer terug in de eredivisie. Kom net van het veld waar iedereen met tranen in zijn ogen het wonder van Almelo heeft gevierd. De ploeg kreeg de kampioenschaal uitgereikt en daar stond ik met mijn neus bovenop. Heerlijk. Geweldig. Wat een gevoel. Heb voor mijn gevoel alle supporters persoonlijk omhelst. Prachtig. Iedereen viert met iedereen feest. Van voorzitter tot bobo en van sponsor tot gewone fan. Typisch Heracles. Alles loopt zonder problemen door elkaar en er is geen wanklank te horen. Dit gaat een nog een mooie nacht worden. Nee sterker, dit gaat nog een mooi weekend worden. Zondag de huldiging. Oh ja, maandag ook nog tegen de Suriprofs. Ga ik ook naar toe. Lekker genieten bij het Olympisch Stadion in Amsterdam En volgend seizoen de eredivisie. En wie weet. Misschien kunnen we ons daar wel handhaven. Waarom niet? Stadion uitbereiden, wat slimme aankopen en er gewoon voor gaan. Ach hoe dan ook, ben blij dat ik toch altijd supporter ben gebleven van deze club. Wat de toekomst ook mag brengen, dit zal altijd een van de hoogtepunten blijven! Prachtig. Ik ben trots. Eindelijk weer eens meedoen met de grote jongens!
Bob, Almelo |
