Vincent stuurde ons dit verhaal naar aanleiding van het feit dat Haarlem de vijfde periode heeft gewonnen:

DÉ WEDSTRIJD
Normaal gesproken heb ik zo’n gevoel alleen bij Haarlem – Telstar en omgekeerd.
Het was vrijdagmorgen 8:15 uur. Ik ben m’n bed maar uitgegaan. Dat draaien en dat onrustige gevoel in mijn bed, gek werd ik ervan.
Dan maar even het kleinste kamertje van het huis opzoeken. Ja hoor, wat ik al dacht: de spanning werkt op m’n darmen (later op de dag hoorde ik dat ik niet de enige was).

Eenmaal in het supportershome aangekomen stijgt de spanning nog meer. Niet alleen bij mij, maar bij alle supporters die meegaan. Als we in de bussen zitten is iedereen opgetogen. WE gaan vandaag een prijs pakken.
Zelf kom ik nu 16 jaar bij Haarlem, (sinds de degradatie) veel heb ik dus niet kunnen juichen door de jaren heen, maar vandaag weet ik dat het wachten, hopen en geduld beloont wordt.
Iedereen wordt zenuwachtig als blijkt dat we niet op tijd gaan komen door een ongeluk op de A2. Gelukkig zorgt de voorzitter van Haarlem dat de wedstrijd een kwartier later begint (Bedankt Frans!).
In de bus horen we dat het na drie minuten al 0-1 staat, de bus wordt bijna afgebroken en iedereen vliegt elkaar om de nek.
Om 20:30 uur komen we in het uitvak aan. We zijn nu in totaal met een kleine 400 supporters. Ik kan het haast niet geloven, waar komen ze allemaal vandaan?!?!
Haarlem speelt niet best, maar dat mag de pret niet drukken. Als het dan ook nog 0-2 wordt, breekt het feest los.
Wat een ambiance, wat een feest!! Hier hebben we met z’n allen zo lang naar gesnakt!
Ik moet denken aan m’n opa, en de verhalen van AA Gent en Spartak Moskou, die heb ik zo vaak van hem gehoord.
Wat zou hij blij zijn geweest met dit succes.
Na de 0-3 in de 2e helft is het definitief beslist, en na het eindsignaal sta ik met tranen in mijn ogen op de tribune. Je vliegt de een om de nek, en de ander slaat je op je schouder. Aan de spelers zie je dat dit uniek is. De ontlading is ook groot bij hen!

Als we weer in de bus zitten, zie ik dat ik 12 gemiste oproepen heb, en 24 smsjes! Ook bij de achterblijvers in Haarlem leefde het duel dus heel sterk, want ik denk dat er mensen zijn die meer gemiste oproepen en sms berichten hadden dan ik.
Het is een lange rit, en het blijkt dat de hele dag veel energie heeft gekost bij mensen. Heel veel (inclusief ikzelf) hebben het even moeilijk om de ogen open te houden.
Om 01:30 uur zijn we weer in Haarlem, in afwachting van de spelers. Zelf ben ik (hoe schandalig ook) naar huis gegaan. Er moet toch ook weer gewerkt worden op zaterdag.
Maar het is nog wel heeeeel lang gezellig onrustig gebleven in en rond het Haarlem stadion.
De kans zit er dik in dat ik over 24 jaar mijn kinderen dikwijls vertel hoe deze dag is verlopen. Want wat hier gepresteerd is, is net zo uniek en mooi als de wedstrijden tegen AA Gent en Spartak Moskou!

Vincent

Ik weet nog goed: voor eerst naar een wedstrijd van Haarlem, samen met mijn ouders en mijn broer Tim. Mijn ouders stonden altijd onder het scorebord op de west-tribune. Ik ging altijd samen met mijn broer naar de noord-tribune, en dan natuurlijk op het vak de NORTH-Side.

De North-Side, het vak met de fanatieke aanhang van Haarlem, al sinds de jaren tachtig op hun vaste plek op de noordtribune in het Haarlemstadion.
De oude staantribune was toch het mooiste, elke thuiswedstrijd viel er wel wat te beleven. De originele liedjes die werden verzonnen op spelers, supporters of zaken uit de actualiteit.

Ik weet nog dat Haarlem Bert Aipassa had gehuurd had van FC Utrecht, hij speelde een wedstrijd en verdween daarna spoorloos, toen hij werd beschuldigd van mishandeling. De wedstrijd daarna hingen er spandoeken met Bertje A. is onschuldig. Of een supporter in het uitvak met een hazenlip die ontzettend stond te schelden. De reactie van de North-side was een  liedje: hazenlipje kom je bij ons clubje, gezongen alsof iedereen een hazenlip had. Ontzettend veel lol elke week weer.

De meest beladen duels waren en zijn eigenlijk nog steeds de derby’s tegen AZ en die club uit Velsen.
Niet alleen op het veld viel er eer te halen maar natuurlijk ook op de tribune. De kunst is het meest origineel te zijn in je  liedjes en je teksten  op spandoeken. Tijdens de derby in 1994 tegen de Velsenaren was er sprake van een gezamenlijk stadion. Aan het hek van de north-side hing het spandoek ‘Schone en vieze mensen horen niet in een stadion: houdt Haarlem schoon.’
De spanning tussen beide clubs is de laatste jaren wat verzwakt, maar nog steeds hangt er een apart sfeertje rond deze wedstrijden.

Helaas bestaat de oude north-side niet meer, de staantribune heeft plaats gemaakt door stoeltjes. De Westtribune lijkt inmiddels op de stadskweektuinen en biedt geen plaats meer aan supporters, mijn ouders zitten nu inmiddels op de noordtribune.

Wat bezielt je om nog steeds naar wedstrijden van haarlem te gaan vragen mensen me vaak.
Het is het ROOD-BLAUWE virus waar je, als je er eenmaal mee besmet bent, niet vanaf komt.
Voor en na de wedstrijd in het supportershome aan de bar bij Nico een biertje halen. En of je nou gewonnen hebt of afgeslacht bent met 5-0; het kan er nog heel gezellig en laat worden.
Je elke week als je de tribune op komt en het vaste groepje weer begroet je hardop afvragen wat doe ik hier. Het is en blijft je club, ondanks alles.

Forza Haarlem ole ole ole

Vriendelijke groet,

Pieter-Anne