United We Stand - Veendam
De Veendam Fanatics zijn bevriend met supporters van andere clubs in binnen- en buitenland.
Zo zijn er in de loop der jaren door verschillende Veendam-supporters wedstrijden bezocht van andere clubs, soms spontaan en soms op uitnodiging van de bevriende clubs.
Af en toe gaat er een bijzonder verhaal vooraf aan zo’n vriendschapsband.
Op 11 november 2005 komt Cambuur Leeuwarden op bezoek, de club die op dat moment niet alleen een sportieve crisis doormaakt, maar met een nog grotere strijd bezig is, de strijd om het voortbestaan.
De Veendam-supporters waren vol goede moed richting de Langeleegte getrokken en voor aanvang zochten we onze vaste plek in vak OJ achter de goal op.
Aan de overkant was te zien dat er een groot aantal mensen van Cambuur Leeuwarden, ondanks de sportieve malaise en financiële problemen, aanwezig was, daar hadden wij allemaal veel respect voor.
In vak OJ van Veendam is het opvallend stil, terwijl de fans van Cambuur Leeuwarden roepen, zingen en schreeuwen om hun club aan te moedigen. En dat terwijl Veendam de wedstrijd uiteindelijk met 4-1 wint.
Een klein kwartier na afloop wilden we onze spandoeken en vlaggen van het veld halen.
Maar dat kon nog niet, want er waren nog steeds ruim 200 supporters uit Leeuwarden die hun steun betuigden aan hun club, hun eigen bloed, zweet, tranen, het kloppen van hun hart, de zuurstof die men nodig heeft om te leven, hun eigen Cambuur, de club die voor hen nooit kapot mag en zal gaan.
Onze vlaggen en spandoeken hingen naast hun vak, dus we mochten er niet heen; er zouden wel eens rare dingen kunnen gebeuren, want ze hadden verloren en soms zitten er vreemde gasten tussen.
Ik moest eraan denken dat wij 2 jaar eerder dezelfde crisis hebben doorstaan.
Toen was ik ook kapot en verlamd van angst over het voortbestaan van mijn eigen leven, want zonder de BV Veendam, hoe kreeg ik dan nog zuurstof om te ademen, en bleef m'n geel zwarte hart kloppen?
En dus begreep ik het: daar aan de overkant wil men niet vechten en strijden met mij, maar vechten en strijden voor hun club en het voortbestaan ervan.
Wij kregen 2 jaar geleden ook veel steun uit den landen, waarvan veel uit Den Haag van ADO supporters. Dat deed ons toen goed en gaf weer kracht.
En dus besloot ik, eigenwijs als ik soms ben, om de gok te wagen en tegen ieders advies het veld op te gaan, in de richting van het vak met Cambuur supporters.
Oké, er waren eerst hier en daar een paar middelvingers te zien, maar toen ik mijn duimen omhoog stak en applaudisseerde voor de Cambuurfans, een buiging voor ze maakte en mijn medeleven en respect toonde, was de boodschap duidelijk en was er geen middelvinger meer te zien.
Ik werd geroepen om dichterbij te komen en handen te schudden.
Na enkele handen te hebben geschud deed ik een paar stappen achteruit en vroeg iedereen een moment van stilte, wat na enkele seconden ook gebeurde.
Wat zou die bolle Veendammer in Veendam trui en sjaal om willen zeggen?
Maar wat ze ook bedachten, ik zou niets zeggen, maar ook niet zwijgen. Nee, ik zou wat voor -en met- ze zingen.
You'll Never Walk Alone? Was toepasselijk geweest.
We are the Champions? Minder toepasselijk.
Always look on the bright side of life? Nee, te confronterend.
Nee, de verassing en blijdschap waren groot toen ik begon met de eerste regel van hun clublied.
“En whe heffe een woanskip.......”
Wat ik toen zag en hoorde…. Ik zal de rest van mijn leven kippenvel krijgen als ik daar aan terug denk.
Uit volle borst werd meegezongen, iedereen in het vak werd gek en hier en daar waren er tranen in de ogen te zien.
Daarna vroegen ze of het mogelijk was om enkele spelers van Cambuur te halen, en dat hebben we gedaan.
Dit werd enorm gewaardeerd, en na nog 1 keer massaal uit het diepste van onze ziel het ‘woanskip’ te hebben gezongen keerde iedereen huiswaarts.
Midden in de nacht stonden er al verhalen op de beide fansites dat er iets moois was gebeurd wat door de pers jammer genoeg nooit opgemerkt zou worden, dat twee vijanden ook samen kunnen gaan in het verdriet van het verloren gaan van een BVO.
Via via zijn er msn- en e-mail adressen uitgewisseld zodat men foto's en video-opnames van dit alles kon uitwisselen. We nodigden elkaar uit om, als het mogelijk was, elkaars wedstrijden te bezoeken.
Aangezien ik Haarlem - Veendam aan mij voorbij moest laten gaan, omdat ik tot 19.00 uur moest werken, besloot ik om Cambuur - VVV Venlo te bezoeken op uitnodiging van Cambuur Fred.
Ik was dan wel een kwartier te laat, de ontvangst was er niet minder om. Ik kende er niemand, maar veel fans kenden mij wel van naam en gezicht.
In de rust even beneden wat drinken, en weer werd ik van alle kanten begroet: ‘Hé, Martin, leuk dat je er bent’ en ‘Martin, bedankt voor je steun'.
Maar het belangrijkste was dat Cambuur voorlopig gered was door donaties van enkele gulle gevers.
Ik keerde met een goed gevoel huiswaarts, en dacht terug aan al die momenten dat supporters negatief in het nieuws komen, maar dat je dit soort dingen nooit hoort.
Nee, dit was spontaan, recht uit diverse harten met als enige gelijkenis de kleur geel, maar de rest totaal verschillend.
Maar zoals wij in Veendam zeggen ''United We Stand''
Vriendelijke en sportieve groet,
Martin |
